Van safari tot ziekenhuis

Ja jullie lezen het goed.... ziekenhuis.... Maar daarover later meer. Ik leef nog en ben in staat nu dit verhaaltje te typen dus eerst nog even wat over de safari.

Afgelopen dinsdag hebben we de taxi genomen naar Udawalawe waar nog een nationaal park ligt. Toen we aankwamen legde Upul uit dat het andere stel dat ie had (hij heeft twee huisjes op zn terrein) die middag een safari hadden geboekt en dat we mee konden als we dat wilden. Hij zou ons en dat andere stel dan ook nog korting geven. Aangezien de andere optie was om 5.30 de volgende morgen te vertrekken en wij die dag ook nog naar Unawatuna gingen leek ons dat een prima plan. Deze safari was echt veel beter dan die in Minneryia park. Er waren maar 10 jeeps en aangezien Upul zelf jarenlang gids is geweest daar pakte ie binnen de kortste keren een andere route met zn jeep en zo waren we helemaal alleen in de natuur. We zagen olifanten van heel dichtbij, pauwen, herten, tropische vogels, een krokodil!, waterbuffalo's en een Mongoose. Upul ging zelfs nog op zoek naar een luipaard want die zie je heel soms maar dat is niet gelukt. Geen probleem het was sowieso heel mooi. Het andere stel kwam uit Tjechie en sprak heel slecht Engels. Ze waren verder zeker niet onaardig hoor maar ja toch wel lastig communiceren ;-)

Die avond aten we bij Upul en ik merkte dat ik niet zo'n honger had en Martijn ging al aan de diarree. De volgende ochtend was ik ook aan de beurt :-( na ja niet iets om je zorgen over te maken want je bent nu eenmaal in Azië en dan heb je er eigenlijk altijd wel zo'n dag tussen zitten. Het is eigenlijk altijd na 1 of 2 dagen weer over. Gelukkig ging de 2 uur durende rit met de taxi naar Unwatuna zonder toilet problemen. De diakuur was al ingenomen en begon zn werk te doen. Uiteraard gingen we natuurlijk wel speculeren waar het aan lag en we konden niets anders verzinnen dan het ongare gebakken ei van het laatste ontbijt in Ella. Ja we hadden t ongare eiwit er wel afgeschraapt maar blijkbaar niet genoeg. Eenmaal aangekomen in Unawatuna was Martijn wel weer in orde maar ik begon toch wel flinke krampen te krijgen. Dus verder niets gedaan. Beetje aan t zwembad liggen enzo. Martijn heeft die avond maar wat te eten gehaald want ik voelde me toch echt te slecht om naar een restaurant te gaan.

De volgende dag ging t al iets beter dacht ik maar we bleven die dag voor de zekerheid toch maar aan t zwembad liggen. Dan zou ik me de dag erna vast weer goed voelen voor een bezoek aan Galle met het Nederlandse fort (hier zo'n 7 km verderop). S avonds naar een restaurant gegaan als een soort test. Man, man wat had ik t zwaar. Ben zowaar daar op een bankje gaan liggen. Kreeg bijna geen hap door mn keel en ik had gigantische buikkrampen. Dus na afloop maar even naar de apotheek die zowaar nog open was. De vrouw van de apotheek gaf me heel veel medicijnen mee. Ze knipte ze gewoon af van de strip. Nou hierbij even het lijstje:
- paracetamol (ok prima)
- ciplox 500 (een hele zware antibiotica met zware bijwerkingen die voor blaasontsteking bijv wordt gebruikt, heb ik dus niet ingenomen)
- diarreeremmers (had gezegd dat ik die al had ingenomen)
- doplidon of zoiets (tegen overgeven en duizeligheid, terwijl ik had gezegd dat ik niet hoefde over te geven)
- pro biotica dus lichaams eigen bacteriën (eeuhhh lijkt me geen handige combi met de antibiotica)
- ORS (oftewel een zoutoplossing om uitdrogingsverschijnselen tegen te gaan, en ja dat had ik naar ons idee t hardste nodig maar daar kreeg ik slechts 1 zakje van???)

Uiteraard kwamen we er hier in t hotel pas achter na wat internet onderzoek. Ga natuurlijk niet zomaar alles naar binnen schuiven qua medicijnen in een vreemd land.

Maar goed, met wat paracetamol, de pro biotica en de ORS ging t de volgende dag al wat beter en konden we die middag toch op de scooter van t hotel naar Galle toe. Maar helaas ging t eenmaal daar steeds slechter en slechter. Kon amper lopen van de buikkrampen, was duizelig en voelde me gewoon helemaal niet ok. Ik was er helemaal klaar mee en zei tegen Martijn dat we naar t ziekenhuis gingen. Tenslotte gaan we vandaag met de trein naar Colombo en morgenochtend vliegen we naar de Malediven. Voor die tijd moest ik eerst goed onderzocht worden door een fatsoenlijke arts. Dus wij in de avondspits drukte op de scooter (ik achterop bij Martijn) op zoek naar t ziekenhuis. Eindelijk gevonden dus ik schuifel naar binnen, zie ik daar 1 grote mierenhoop aan mensen, o jee. Hup naar de balie waar gelukkig een goed Engels sprekend meisje zat die zich over me ontfermde.

Ik hou t nog even spannend want de tuktuk gaat ons zo naar t station in Galle brengen en ik moet nog de laatste spullen pakken. Ik had overigens geen blindedarmontsteking ;-) De rest volgt vanavond als we in Negombo zij (plaatsje naast Colombo vlak bij het vliegveld)